GÜNLERİN KÖPÜĞÜNE DÜVEN* YA DA GÜNEŞİN ÇARMIHI…

günlerin köpüğünü bir kere daha üflemek ağırlığında
ve salıncak bacaklı bir kafaya sahip olup sallanmak
işte dengeyi bulmak canım hafiflemelerindeki gece
hiçbir şeye konamayacak denli kelebek yürekli uçuşlar
kızarık bakışların ağlama seslerini üretecek sabahlamalar…

ayıkmayacak bu hayat serhoşu hayat
bırak yalpalasın sevgiler de başında
bir gün gelir kızarır nasılsa burunlar
karaciğer iflasındaki ayrılıkların
eni sonu bir bardak şarap ayrıcalığında
dolacak gene hayat…

sırasız suların koynunda yıkanıyorum birer birer
geçmişim biriktirmiş çok sabırlı hayat konaklarında
sorgusuzca ve sonsuzca gene
güneşin çarmıhına ya da
bizim düvene geriliyorum
ne farkeder ?

|öküz ayaklı bir düven*le güneşin çarmıhı aynı şey…|

Haldun Hakman
Ankara 2006